تبلیغات
دلشدگان 110 - دیوان شمس تبریزی (غزلیات)

 993

زان ازلی نور که پرورده اند                                                   در تو زیادت نظری کرده اند

خوش بنگر در همه خورشیدوار                                           تا بگذارند که افسرده اند

سوی درختان نگر ای نوبهار                                                کز دی دیوانه بپژمرده اند

لب بگشا هیکل عیسی بخوان                                           کز دم دجال جفا مرده اند

بشکن امروز خمار همه                                                      کز می تو چاشنیی برده اند

درده تریاق حیات ابد                                                           کاین همگان زهر فنا خورده اند

همچو سحر پرده شب را بدر                                               کاین همه محجوب دو صد پرده اند

بس کن و خاموش مشو صدزبان                                          چونک یکی گوش نیاورده اند

 

994

دوست همان به که بلاکش بود                                           عود همان به که در آتش بود

جام جفا باشد دشوارخوار                                                   چون ز کف دوست بود خوش بود

زهر بنوش از قدحی کان قدح                                              از کرم و لطف منقش بود

عشق خلیلست درآ در میان                                               غم مخور ار زیر تو آتش بود

سرد شود آتش پیش خلیل                                                 بید و گل و سنبله کش بود

در خم چوگانش یکی گوی شو                                            تا که فلک زیر تو مفرش بود

رقص کنان گوی اگر چه ز زخم                                             در غم و در کوب و کشاکش بود

سابق میدان بود او لاجرم                                                   قبله هر فارس مه وش بود

چونک تراشیده شده ست او تمام                                      رست از آن غم که تراشش بود

هر کی مشوش بود او ایمنست                                         گر دو جهان جمله مشوش بود

مفخر تبریز تو را شمس دین                                               شرق نه در پنج و نه در شش بود

 

995

دیدن روی تو هم از بامداد                                                   درد مرا بین که چه آرام داد

در دل عشاق چه آتش فکند                                               جانب اسرار چه پیغام داد

چون ز سر لطف مرا پیش خواند                                          جان مرا باده بی جام داد

صافی آن باده چو ارواح خورد                                               کاسه آلوده به اجسام داد

صافی آن باده ز ارواح جو                                                    زانک به اجسام همین نام داد

در تبریزست تو را دام دل                                                    رحمت پیوسته در آن دام داد

 

996

گفت کسی خواجه سنایی بمرد                                         مرگ چنین خواجه نه کاریست خرد

کاه نبود او که به بادی پرید                                                  آب نبود او که به سرما فسرد

شانه نبود او که به مویی شکست                                      دانه نبود او که زمینش فشرد

گنج زری بود در این خاکدان                                                 کو دو جهان را بجوی می شمرد

قالب خاکی سوی خاکی فکند                                            جان خرد سوی سماوات برد

جان دوم را که ندانند خلق                                                  مغلطه گوییم به جانان سپرد

صاف درآمیخت به دردی می                                               بر سر خم رفت جدا شد ز درد

در سفر افتند به هم ای عزیز                                             مرغزی و رازی و رومی و کرد

خانه خود بازرود هر یکی                                                     اطلس کی باشد همتای برد

خامش کن چون نقط ایرا ملک                                             نام تو از دفتر گفتن سترد

 

997

پیرهن یوسف و بو می رسد                                               در پی این هر دو خود او می رسد

بوی می لعل بشارت دهد                                                  کز پی من جام و کدو می رسد

نفس اناالحق تو منصور گشت                                             نور حقش توی به تو می رسد

نیست زیان هیچ ز سنگ آب را                                            سنگ بلاها به سبو می رسد

آب حیاتست ورای ضمیر                                                    جوی بکن کآب به جو می رسد

آب بزن بر حسد آتشین                                                      باد در این خاک از او می رسد

عشق و خرد خانه درون جنگیند                                          عربده هر لحظه به کو می رسد

هر چه دهد عاشق از رخت و بخت                                      عاقبت آن جمله بدو می رسد

گر چه بسی برد ز شوهر عروس                                        او و جهازش نه به شو می رسد

مایده ای خواستی از آسمان                                              خیز ز خود دست بشو می رسد

مژده ده ای عشق که از شمس دین                                   از تبریز آیت نو می رسد

 

998

آتش عشق تو قلاووز شد                                                  دوش دلم سوی دل افروز شد

چون به سخن داشت مرا دوش یار                                       چون به دم گرم جگرسوز شد

من چه زنم با دم و با مکر او                                                کو به دغل بر همه پیروز شد

این دل من ساده و بی مکر بود                                           دید دغل هاش بدآموز شد

هر چه به عالم خوشی شهوتست                                     همچو پنیر آفت هر یوز شد

آه که شب جمله در این وعده رفت                                      بوسه دهم بوسه دهم روز شد

یار برهنه به قبا میل کرد                                                     عقل دگربار کمردوز شد

 

999

از سوی دل لشکر جان آمدند                                              لشکر پیدا و نهان آمدند

جامه صبر من از آن چاک شد                                              کز ره جان جامه دران آمدند

چادر افکنده عروسان روح                                                   در طلب شاه جهان آمدند

بر مثل سیل خوش از لامکان                                              رقص کنان سوی مکان آمدند

صورت دل صورت ها را شکست                                          پردگیان ملک ستان آمدند

هر چه عیان بود نهان آمدند                                                 هر چه نهان بود عیان آمدند

هر چه نشان داشت نشانش نماند                                     هر چه نشان نیست نشان آمدند

 

1000

آنچ گل سرخ قبا می کند                                                    دانم من کان ز کجا می کند

بید پیاده که کشیدست صف                                               آنچ گذشتست قضا می کند

سوسن با تیغ و سمن با سپر                                             هر یک تکبیر غزا می کند

بلبل مسکین که چه ها می کشد                                       آه از آن گل که چه ها می کند

گوید هر یک ز عروسان باغ                                                 کان گل اشارت سوی ما می کند

گوید بلبل که گل آن شیوه ها                                              بهر من بی سر و پا می کند

دست برآورده به زاری چنار                                                 با تو بگویم چه دعا می کند

بر سر غنچه کی کله می نهد                                             پشت بنفشه کی دوتا می کند

گر چه خزان کرد جفاها بسی                                             بین که بهاران چه وفا می کند

فصل خزان آنچ به تاراج برد                                                  فصل بهار آمد ادا می کند

ذکر گل و بلبل و خوبان باغ                                                  جمله بهانه ست چرا می کند

غیرت عشق است وگر نه زبان                                           شرح عنایات خدا می کند