تبلیغات
دلشدگان 110
سه شنبه 25 تیر 1392

یا حق

   نوشته شده توسط: خاک پای کوی دوست رضا ذبیح اللهی    

نگارم                     
                                    هر نفس  درجلوه نقش تازه ای دارد




شنبه 14 اردیبهشت 1392

حق

   نوشته شده توسط: خاک پای کوی دوست رضا ذبیح اللهی    

 


شنبه 14 اردیبهشت 1392

یا حق

   نوشته شده توسط: خاک پای کوی دوست رضا ذبیح اللهی    

 


شنبه 14 اردیبهشت 1392

یا حق

   نوشته شده توسط: خاک پای کوی دوست رضا ذبیح اللهی    

 


شنبه 14 اردیبهشت 1392

حق

   نوشته شده توسط: خاک پای کوی دوست رضا ذبیح اللهی    

 


شنبه 14 اردیبهشت 1392

یا حق

   نوشته شده توسط: خاک پای کوی دوست رضا ذبیح اللهی    

 


شنبه 14 اردیبهشت 1392

حق

   نوشته شده توسط: خاک پای کوی دوست رضا ذبیح اللهی    

 


شنبه 14 اردیبهشت 1392

حق

   نوشته شده توسط: خاک پای کوی دوست رضا ذبیح اللهی    

 


شنبه 14 اردیبهشت 1392

حق

   نوشته شده توسط: خاک پای کوی دوست رضا ذبیح اللهی    

 


 


شنبه 14 اردیبهشت 1392

حق

   نوشته شده توسط: خاک پای کوی دوست رضا ذبیح اللهی    

 


.




یکشنبه 18 فروردین 1392

یا حق

   نوشته شده توسط: خاک پای کوی دوست رضا ذبیح اللهی    

 

هرکس حکایت جمال او چندان کند که دیده باشد.

 


پنجشنبه 24 اسفند 1391

یا حق

   نوشته شده توسط: خاک پای کوی دوست رضا ذبیح اللهی    


ای درویش!              تصوف شناخت حقیقت است با برخورداری از کشش عشق الهی کوشش برای ایجاد وحدت توجه ظاهر و باطن در سایه تربیت پیر طریقت که ثمره‌اش یکسو نگریستن و یکسان دیدن است.


چهارشنبه 4 بهمن 1391

یا حق

   نوشته شده توسط: خاک پای کوی دوست رضا ذبیح اللهی    


چهارشنبه 4 بهمن 1391

یا حق

   نوشته شده توسط: خاک پای کوی دوست رضا ذبیح اللهی    




چهارشنبه 21 تیر 1391

حق

   نوشته شده توسط: خاک پای کوی دوست رضا ذبیح اللهی    

هر لحظه‌ای که با مـی و معشوق بگذرد                                              بشنو ز نوربخش همان دم غنیمت است

                                                                                                                                      (دیوان نوربخش)
سکوت
دَم غنیمت است
از: دکتر علیرضا نوربخش
ترجمه: صفـورا نوربخش
      « سکوت، دَم غنیمت است » با خط زیبای نستعلیق بر سردر قدیمی خانقاه تهران قرار گرفته بود. بار اول که نظرم را جلب کرد بچه بودم. تنها می‌توانستم کلمه‌ی اول را تشخیص دهم، « سکوت ». امّا هربار که به آن نگاه می‌کردم تمام حواسم متوجّه آن می‌شد.
      « سکوت، دَم غنیمت است »، این عبارت امر به سکوت می‌کند و در دنباله‌ی آن توضیح می‌دهد چرا سکوت اهمیت دارد. اگر به مقام سکوت دست پیدا نکنیم، زندگی ارزشمند ما ـ که دَم یا نَفَس ما نماد آن است ـ به هدر می‌رود. در عین حال این توضیح به روش دستیابی به سکوت ـ از راه دَم یا نَفَس ـ نیز اشاره می‌کند.
      تمرین سکوت بخشی از برنامه‌ی بیشتر طریقت‌های معنوی است. در اینجا سکوت نه تنها به معنای سخن نگفتن است بلکه به معنای آزاد شدن از گفتگوی درونی و پرچانگی ذهنی است که پیوسته در زندگی روزمره با آن مواجه هستیم. این شکل از سر و صدا یا همهمه‌ی درونی سخت‌ترین مانع دستیابی به سکوت است و خاموش کردن این همهمه مستلزم توجه مداوم است.
      گفتگوی درونی سدّ راه پیشرفت معنوی ماست. ما را « خواب » می‌کند تا آنجا که به جهان پیرامون خود بی‌توجه می‌شویم، چه رسد به جهان معنوی. خیال‌پردازی (خیالبافی) روزانه مثال خوبی است از این مسأله. گاهی اوقات پس از رانندگی طولانی تعجب می‌کنیم که چگونه به مقصد خود رسیده‌ایم بدون اینکه رانندگی کردن یا مکان‌هایی را که از آن گذشته‌ایم به خاطر آوریم. مثل این می‌ماند که تمام راه را خواب بودیم و ناگهان در پایان سفر بیدار شدیم. در طول سفر قادر نبودیم ارتباطی پویا یا واقعی با جهان پیرامون خود داشته باشیم یا حتی آن را به درستی مشاهده کنیم.
      گاهی گفتگوی درونی به خودمشغولی مفرط می‌انجامد. برای مثال هنگامی که احساس می‌کنیم کسی در حق ما جفا کرده یا با ما بدرفتاری نموده، اغلب خشمگین، کینه‌توز و حتی نومید می‌شویم. در ذهن خود پیوسته گفتگو یا اتفاقی را که ما را ناراحت کرده مرور می‌کنیم. حتی گاهی آنچه را که واقعاً اتفاق افتاده بازنویسی می‌کنیم تا خود را بهتر جلوه دهیم و احساس بهتر کنیم یا تصور می‌کنیم بار دیگر که طرف را ببینیم چگونه رفتار کنیم و بیشتر مواقع در داستانی که در ذهن خود می‌نویسیم « همه‌ی عبارت‌های خوب و جالب » به ما تعلق دارد و درگیری به نفع ما حل شده و به رضایت ما انجامیده است. اگرچه می‌دانیم که این افکار بیشتر خیال‌بافی است که در نهایت آسایش و رضایت ناپایدار و کوتاهی به ارمغان می‌آورد، دوباره و دوباره به این تخیّلات رو می‌آوریم. خیلی کم پیش می‌آید که بتوانیم با عمل کردن به گفتگوی درونی و پیروی از آن مشکل خود را حل کنیم و یا خشم خود را فروبنشانیم. در نهایت، همهمه‌ی ذهنی ناراحتی ما را تشدید می‌کند.
      البته این به این معنای بی‌اهمیت شمردن فعالیت ذهنی در زندگی ما نیست. ذهن پیوسته مشغول فکر کردن، نقشه کشیدن، طراحی برای آینده، قضاوت کردن و تصمیم‌گرفتن است. طبیعتاً ما برای انجام وظایف روزانه نیازمند به استفاده از ذهنمان هستیم. اما هنگامی که گفتگوی درونی به خودمشغولی منجر می‌شود تماس ما با دنیای بیرون و دیگران قطع می‌شود و به شدت بر روی خود متمرکز می‌شویم. در این حالت قادر نیستیم که واقعاً دیگران را ببینیم، احساساتشان را بفهمیم و با آنان رابطه برقرار کنیم.
      خلاصه اینکه کسی که در ذهن خود گرفتار شده است نمی‌تواند واقعیتی ورای افکار و تصورات خود ببیند. گفتگوی درونی یا همهمه‌ی ذهنی ـ چه خودآگاه و چه ناخودآگاه ـ ما را از جهان و انسان‌های پیرامون ما جدا می‌کند. بدین ترتیب سفر معنوی، فقط زمانی آغاز می‌شود که ما توجه خود را از سر و صدای درونی به چیز دیگری معطوف کنیم. در نتیجه‌ی حرکت به سوی سکوت، ما خواهیم توانست با جهان و انسان‌های پیرامون خود هماهنگی بیشتری داشته باشیم.
دو فصلنامه صوفی، شماره 84،ص 5
برای خواندن ادامه مقاله، به بخش مقالات جناب رضاعلیشاه مراجعه فرمایید





تعداد کل صفحات: 14 1 2 3 4 5 6 7 ...